نام آوران

درگذشت بهرام بیضایی؛ سوگ یک هنرمند یا پاسداشت یک میراث | محمدجواد حق‌شناس

درگذشت بهرام بیضایی، تنها خاموشی یک نمایشنامه‌نویس بزرگ یا کارگردان برجسته نیست؛ این فقدان، از دست رفتن یکی از ژرف‌ترین صداهای اندیشه‌ورز در پاسداشت ایران فرهنگی است.

کوروش، الگویی برای صلح و مدارا در حکمرانی | محمدجواد حق‌شناس

از دایی‌جان ناپلئون تا ناخدا خورشید؛ مسیر یک سینماگر مؤلف | محمدجواد حق‌ شناس

ملک‌المتکلمین روشنفکر مشروطه | ندا مهیار

متن سخنرانی به مناسبت خاکسپاریِ همسرم دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن

پرواز سیمرغ، از ندوشن به نیشابور | شیرین بیانی

خیام نیز که جای خود دارد. سپس نبرد غُز‌ها درگرفت و غز‌ها کتاب‌ها را چنان آتش زدند که در سراسر شهر شعله‌های آن نمایان بود و تنها کمی از کتاب‌های باقی‌مانده، به نقاط دیگر منتقل شد. جای بسی خوشبختی این است که در زمان این دو شخصیت معتبر ایرانی، این کتابخانه‌ی پرارزش و پرپیمان برقرار بوده است.

استادِ اعتدال و اخلاق | مرتضی بیاتی

البته که این نویسنده در سفرنامه‌های خود مثل «کشور شوراها» و «ک‍ارن‍ام‍ه س‍ف‍ر چ‍ی‍ن» و آثاری از این دست به صورت تطبیقی به بررسی تعامل و تقابل فرهنگی این کشورها و ایران می‌پردازد تا از همین رهگذر، ایران بتواند خود را توسعه، اعتلا و ارتقا ببخشد و به جایگاه‌های بالا و والای خود برسد.

شیدای ایران | کوروش کمالی سروستانی

استاد اسلامی ندوشن در پناه خرد زیست و حکمت او را نیرویی بخشید فزون از شمار تا بداند، بجوید، دریابد و بگوید و چنین بود که چهره‌ی خردش تابناک و گشوده گردید و آثارش ماندگار.

در سایه‌ی آفتابِ بینالودد | غلامحسین مظفری

پس از زیارت عطار به تماشای شادیاخ، شهرِ قدیمِ نیشابور رفتیم و از مجموعه‌ی «آرامگاه مشاهیرِ نیشابور» بازدید کردیم که تا آن زمان مرحومان شیدا (محمد بی‌‌ریای گیلانی) که از شاعران و پژوهشگرانِ ناموَر سبک هندی به شمار می‌‌آیند،

ایران، چون ققنوس | فیاض زاهد

اگر بخواهیم رمزوراز این ماندگاری و ققنوس‌گرایی را درک نماییم، بی‌تردید میراث معرفتی و تمدنیِ این سرزمین که در دستان مردان و زنانش حمل شده، یکی از بزرگ‌ترین دلایل این مهم بوده است. ایران چند ویژگی مهم دارد. چهارفصل و با تنوع اقلیم است. اگر در جهان بیش از ده اقلیم سراغ گیریم، بسیاری از آن‌ها را تنها می‌توان در فلات ایران دید.

اسلامی ندوشن و گفتمان «وصال» | هادی خانیکی

آنچه را که میشل فوکو، متفکر برجسته فرانسوی، از مفهوم «گفتمان» برجسته می‌کند و به مجموعه شرایط، آداب، رسوم و عادت‌هایی می‌پردازد که بر ذهن افراد و گروه‌ها، خواسته یا ناخواسته، در دوره‌ی زمانی خاصی اثر می‌گذارند و می‌نشینند، در این نظر اسلامی ندوشن نیز می‌توان دید.

آخرین سفر سیمرغ | محمدجعفر یاحقی

حالا که پیکر نگران او در غربت تاب نیاورد و بعد از یک سال و اندی که از پرواز روان آسمانی‌اش می‌گذرد، در دامان خاک وطن آرام یافت، جای آن دارد که پژوهشگران به آثار رنگا‌رنگ و دردآلود او فرو نگرند و کتاب‌ها و رساله‌ها بنویسند

بدرودنامه | یدالله جلالی پَندَری

دکتر اسلامی ندوشن در سفینه‌ی رباعیاتِ خود با نام «بهار در پاییز»، 15 رباعی ذیل عنوان «بدرودنامه» دارد که به نوعی اندیشیدن به پایان زندگی را تداعی می‌کند.

نقبی از خلوتِ شعر به صحنِ پژوهش و ترجمه | علی‌رضا طبایی

او همت خود را صرف خلق و تولید آثاری کرد که به‌واقع جوهر ماندگاری دارند. او به پژوهش روی آورد و مقالات و آثار ارزنده‌ی پژوهشی و تحقیقی و روشمندانه، به‌ویژه در زمینه‌ی ادبیات تطبیقی، امروز، چشمه‌ای روشن و جوشان است که می‌توان از آن سیراب شد.

صفیرِ سیمرغ در کوچه‌باغ‌های نشابور | محمد ولی‌زاده

همه‌ی این‌ها در کنار مطالعات و پژوهش‌های گسترده‌ی استاد اسلامی‌ندوشن در آثار و اندیشه‌ی بزرگانی چون فردوسی، مولانا، سعدی و حافظ باعث شده تا نام او برای همیشه در ردیف بزرگ‌ترین ادیبان زبان فارسی جای گیرد .

سفرِ سیمرغ؛ از نُدوشن به نیشابور | محمدجواد حق‌شناس

ماجرای سفر استاد برای دیدن فرزندان و ماندگارشدن در «تورنتو»ی کانادا، حکایتی است عجیب، اگر نگوییم پُر آب چشم.

امیرحسین خوش‌حال : برای استاد اسلامی ندوشن

یک اهلِ تحقیق بود و نیک¬اندیش بود ایران¬پژوه و یزدان¬کیش «از شمارِ دو چشم یک تن» رفت «از شمارِ خرد هزاران بیش» دو امروز تنی خسته به دلدار رسید یک یوسفِ گم¬گشته به بازار رسید ایران پسرش را که در آغوش گرفت انگار که سیمرغ به عطار رسید سه فرهادِ سخن عاشقِ شیرینِ تو بود […]