• امروز : پنجشنبه, ۱۴ فروردین , ۱۴۰۴
  • برابر با : Thursday - 3 April - 2025
::: 3416 ::: 0
0

: آخرین مطالب

نوروز و تجلی آن در فرهنگ پاکستان | ندا مهیار جشن آتش‌افروزان | مرتضی رحیم‌نواز دوگانگی در مواجهه با مصاحبه رفیق‌دوست | احسان هوشمند حرف‌های بی‌پایه درباره مسائل حساس قومی ـ زبانی را متوقف کنید شماره جدید نشریه نیم روز منتشر شد تلاش تندروها و بی‌ثباتی بازارها نگاهی دوباره به مشکلات روابط آمریکا با چین | جود بلانشت و ریان هاس (ترجمه: رضا جلالی) اهمیت راهبردی گردشگری دریایی در توسعه پایدار | محمدجواد حق‌شناس ایران در محاصره کوریدورهای ترکیه | علی مفتح* شخصی‌سازی حکمرانی یا ناحکمرانی | محمدحسین زارعی* پوتین و ترجیح اوکراین بر سوریه | الکساندر با نوف (ترجمه: رضا جلالی) شماره ۷۱ و ۷۲ | ۳۰ دی ۱۴۰۳ زاکانی پس از شرکت در انتخابات رای اکثریت را از دست داد تصمیمی شجاعانه ققنوس در آتش | مرتضی رحیم‌نواز شمایل یک اسطوره | مرتضی رحیم‌نواز بچه خانی آباد | ندا مهیار کالبد مدنی تهران | بهروز مرباغی* فضاهای عمومی و تعاملات اجتماعی رو بستر تاریخ | اسکندر مختاری طالقانی از تهران چه می‌خواهیم؟ | ترانه یلدا * داستان تولد یک برنامه | حمید عزیزیان شریف آباد* تاملی بر نقش سترگ سیدجعفر حمیدی در اعتلای فرهنگ ایران شبی برای «شناسنامه استان بوشهر» انجمن‌های مردمی خطرناک نیستند به آنها برچسب نزنیم فشار حداکثری فقط موجب تقویت مادورو خواهد شد | فرانسیسکو رودریگرز ناکارآمد‌ترین شورا | فتح الله اُمی نجات ایران | فتح‌ الله امّی چرا یادمان ۱۶ آذر، هویت بخش جنبشِ دانشجویی است؟ در ۱۶ آذر، هدف ضربه به استقلال و کنش‎گری دانشگاه بود یادی از۱۶ آذر | فتح‌ الله امّی وقایع ‎نگاری یک اعتراض | مرتضی رحیم ‎نواز روز دانشجو فرصتی برای تیمار زخم‌ها | محمدجواد حق‌شناس سیاست‌ورزی صلح‌آمیز ایرانی از منظر کنش‌گری مرزی | مقصود فراستخواه* دهه هشتادی‌ها و صلح با طبیعت | علی‌اصغر سیدآبادی* دلایل دوری از سیاست دوستی در جریان‌های سیاسی امروز با رویکرد شناختی | عباسعلی رهبر* شماره ۶۹ و ۷۰ | ۳۰ آبان ۱۴۰۳ دیپلماسی، تخصص دیپلمات‌هاست راه صحیح خنثی نمودن همگرایی اقتدارگرایان جدید | استفن هادلی (ترجمه: رضا جلالی) «پزشکیان» مسوولیت بخشی از اختیاراتش را به نیروهای رقیب واگذار کرده است دولت چهاردهم و ضرورت تغییر حکمرانی فرهنگی | شهرام گیل‌آبادی* مهاجرت، صلح و امنیت پایدار | رسول صادقی* صلح اجتماعی و سیاست انتظامی | بهرام بیات* عصرانه‌ای با طعم شعر فرزندان پوتین | آندره ئی کولز نی کف (ترجمه: رضا جلالی) شماره ۶۸ | ۳۰ مهر ۱۴۰۳ چرا اسرائیل به ایران حمله نکرد؟! | آیت محمدی (کلهر) احیای داعش و القاعده در منطقه | آیت محمدی (کلهر) نگاهی به جریان پایتخت‌گزینی در تاریخ ایران | غلامحسین تکمیل همایون در پایتخت‌ گزینیِ تهران | مرتضی رحیم‌نواز* تهران و چالش انتقال پایتخت | عبدالمحمد زاهدی*

8

بقعه امامزاده یحیی (ع) ورامین در تهران

  • کد خبر : 6542
  • 18 آذر 1401 - 21:09
بقعه امامزاده یحیی (ع) ورامین در تهران
شهرستان ورامین - کمربندی بیهقی – کوچه رمضانی

بقعه امامزاده یحیی (ع) یکی از بقعه­های معروف شهرستان ورامین است که میان قبرستانی کهن در محله کهنه­گل قرار گرفته است. برخی معتقدند امامزاده یحیی (ع) از نوادگان امام سجاد (ع) بوده و برخی دیگر ایشان را از نوادگان امام حسن (ع) می­دانند. البته این اختلاف نظر ذره­ای از محبوبیت ایشان نزد مردم محلی و غیر محلی کم نکرده و همه روزه افراد زیادی از نقاط مختلف به زیارت این امامزاده عزیز و گرانقدر می­آیند.

این بقعه در سال ۷۰۷ ه.ق به سبک معماری آذری ساخته شده است. گنبد آجری و قدیمی آن همچنان پابرجا بوده و هشت دریچه مشبک در ساقه­اش به چشم می­خورد که در تأمین نور داخل بقعه نقش به سزایی دارند. بقعه دارای دو ایوان در قسمت جنوبی و شمالی و دو فضای حجره مانند در بخش­های شرقی و غربی است. به جز گنبد اصلی که در مرکز بنا قرار دارد، گنبدهای کوچکی به صورت ردیفی بر روی سقف حجره­ها ساخته شده­اند.

درب ورودی بقعه از ایوان شمالی بوده و زائرین را به فضای داخل هدایت می­کند. اما داخل بقعه گویی دنیایی دیگر است. پس از ورود به بقعه، تزئینات فراوان به صورت کاشی­کاری و گچ­بری­های منحصر به فرد نمایان شده و هنر ظریف مردمان گذشته را به رخ انسان­های امروزی می­کشد. پایین­ترین قسمت جداره­ها به صورت سراسری با کاشی­هایی به رنگ آبی­تیره، شیری و طلایی پوشیده شده و نقوش زیبا و ظریفی را در معرض نمایش قرار داده است. بالای کاشی­کاری، کتیبه­ای از جنس گچ و به خط ثلث کار شده که مزین به آیات قرآنی است. در قسمت جنوبی بقعه جایگاه خالی محراب به چشم می­خورد که اکنون خودش در فیلادلفیا و کاشی­هایش در موزه متروپولیتن آمریکا قرار دارند. همچنین بر روی مزار این بزرگوار سنگ قبری پوشیده از کاشی­های محراب بوده که آن هم نصیب موزه آرمیتاژ روسیه شده است. تا چند سال گذشته بر روی مزار ایشان ضریحی قدیمی از جنس چوب قرار داشته که امروزه جایش را به یک ضریح فلزی داده است. از دیگر تزئینات داخلی بقعه می­توان به طاق­نماها، مقرنس­کاری­ها و گچبری­های فراوانی اشاره کرد که در نوع خود بی­نظیر هستند. اما افسوس که در دوران قاجار علاوه بر محراب و سنگ قبر، بسیاری دیگر از کاشی­های منحصر به فرد این بقعه به تاراج رفته و هرکدام در موزه­ای معروف، به دور از وطن خویش در معرض دید جهانیان قرار گرفته­اند.

این بقعه کهن در مرداد سال ۱۳۱۲ با شماره ۱۹۹ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده و در سال ۱۳۸۲ مورد مرمت و بازسازی قرار گرفته است. ناگفته نماند که با وجود تمام این غارت­ها و بی­مهری­ها، هنوز هم اثری زیبا و با­شکوه در انتظار چشمان گردشگران و زائرانی است که به این بنای تاریخی مراجعه می­کنند.

لینک کوتاه : https://nimroozmag.com/?p=6542
  • 343 بازدید

نوشته ‎های مشابه

ثبت دیدگاه

قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.